Dit jaar is er weer van alles gebeurt en ik mag absoluut niet klagen dat het een saai jaar is geweest. Allereerst, in maart, was het weer zover en werd het 2e boek, dit keer een gids voor Mulu Nationaal Park gelauncht. Nu was de Sarawak Tourism Board gastheer en hoefden we niets te organiseren, en hun alleen vertellen wie we wilden uitnodigen. Het boek werd door de Minister van Tourisme, Abang Johari, gepresenteert, een hele vriendelijke man. Het boek hadden ze verstopt in een blok ijs, in de vorm van de Pinnacles die Mulu zo beroemd gemaakt hebben, en hij moest het openhakken. Ook dit boek verkoopt heel goed en we mogen niet klagen. Het 3e boek, nu voor Sabah (Noord Borneo), gaat over het Maliau Basin en is al bijna klaar om naar de printer te gaan. Op dit moment weet ik nog niet wanneer dit gelauncht word maar ze willen het in Sabah heel groots doen, en ben benieuwd wat ze van plan zijn. Sabah en Sarawak proberen namelijk altijd met elkaar te concureren en onze uitgever is een Sabahan, vandaar dat hij er nu zo op gespits is om het een mooie booklaunch te geven. Hiermee bemoeien we ons niet en we zien het wel. Hans heeft het er wel heel druk mee, maar hij geniet er wel van om in het bos mooie foto’s te maken. Het schrijven kost best veel tijd en dat is dan weer gewoon achter z’n computer in Kuching.
Ikzelf ben nog steeds aktief in de Malaysian Nature Society (MNS), Kuching Branch, en ben al twee jaar penningmeester. Kennelijk hebben ze nog steeds vertrouwen in mij. We hadden 2 grote trips dit jaar waarvoor ik ook in de organisatie zat en het is best druk maar wel heel leuk om te doen. Eerst een camping trip op Tanjung Datu, een schiereiland aan het zuidelijkste puntje van Sarawak, aan de grens met Kalimantan (Indonesie), een uurtje met de boot vanaf Sematan, op z’n beurt 2 uur rijden vanaf Kuching. Je kan daar ook de grens over zonder dat je douane ziet maar denk dat je wel in het dorpje in de buurt gecontroleerd word. We waren daar 3 dagen en 2 nachten, en waren met 24 mensen w.o. 5 kinderen onder de 12 jaar. Tanjung Datu heeft een prachtig strand maar alleen met speciale toestemming mag je daarheen om te kamperen. We moesten o.a. het strand schoonmaken, maar er lag heel weinig rommel en verder hebben we heerlijk in zee gezwommen en een paar wandelingen gemaakt. s’Nachts nog een civet kat en een hert gezien onder een prachtige sterrenhemel.
M’n 2e trip was naar een schildpad eiland, Talang Talang genaamd, dat halverwege Tanjung Datu en Sematan ligt, een half uurtje met de boot. Dit was een orientatie trip en nu hadden we 23 man w.o. 2 kinderen onder de 12 jaar. Forestry wil namelijk graag een zee-schildpad programma (Green Turtles) samen met MNS gaan opzetten, een soort werk vakantie voor o.a toeristen. Nu moesten we ook werken en dat hield o.a. in de oude oude nesten leeghalen in de Hatchery (kunstmatige broedplaats) en dat is echt smerig werk. Er waren veel rotte schildpad eieren die niet uitgekomen waren. Het kunstmatige nest was een armlengte diep en soms leken we wel struisvogels met onze koppen diep in het zand. Zelfs het jongste meisje van 7 jaar hielp mee en ze vond het prachtig. Het was leuker werk om s’nachts patrouleren en de schildpadden die eieren kwamen leggen te controleren om te zien of ze al gemerkt waren. Als dat niet zo was kregen ze een label, en werden ze gemeten Een van ze was meer dan een meter lang en ook meer dan een meter breed en de eieren die ze gelegd had werden geteld om ze daarna weer naar de Hatchery te brengen en diep in te graven. De schildpad die wij controleerden had 143 eieren gelegd, heel diep. Je moest echt uitkijken om niet in het gat te vallen. Ook heel leuk was het om de kleintjes vrij te laten die die nacht uitkwamen. We telden die nacht ongeveer 58 baby schildpadjes en die lieten we los in zee. Ik vond dat aantal erg tegenvallen ten opzichte van de hoeveelheid eieren die een schilpad gemiddeld legt en we moeten dit project goed gaan uitwerken om het succesvol te maken. Het kleine meisje begon de baby schildpadjes allemaal namen te geven, zoals Wacky, Blacky en Grey, maar uiteindelijk gaf ze het toch op want het haar teveel.
Gelukkig hadden we ook tijd om te zwemmen en te snorkelen want ook hier was het water helder. We hadden ook 2 kajaks mee maar het is best moeilijk om dat goed te doen. Ik kreeg steeds van dat kleine meisje (Emma) te horen dat ik een lousy kajakker was want we kwamen niet erg ver. Zal je maar gezegd worden! Op beiden trips hadden we iemand die het voedsel voor ons verzorgde, maar op Talang-Talang gaf ze ons eieren bij het diner wat nu niet echt in de smaak viel na zoveel rotte eieren geruimd te hebben. We kregen heel veel complimenten dat alles zo goed geregeld was en dat is altijd leuk te horen en we zullen dit waarschijnlijk vaker doen. Op beide trips hadden we Sarawakians die met buitenlanders getrouwd zijn.
Verder hebben we ook nog een leuk dagtripje naar Mt Serumbu, bij het dorpje Seniawan op een half uur rijden vanaf Kuching, gemaakt. Hier is een berg van ongeveer 1000 meter hoog waar, niet ver van de top, nog overblijfselen van een buitenhuis uit de tijd van James Brooke (1854) te zien waren. Dit waren een paar pilaren van hardhout (bilian). Zijn badplaats, onder een enorm rotsblok, bevatte helaas geen water meer. Het hele verhaal over dit buitenhuis staat trouwens beschreven in het boek van Spencer St John, “Life in the Forests of the Far East”.
Samen zijn we weer naar Sabah gegaan voor een tocht naar Danum valley, ook weer vanwege een volgend boek waarmee Hans bezig is. Hij was iets eerder naar Sabah gegaan om aan de lay-out voor het Maliau Basin boek te weken en belde me op dat ik mee mocht op een Helicopter vlucht om luchtfoto’s boven Maliau maken. Dit is altijd een van m’n droomwensen geweest en ik was echt heel opgewonden dat het nu kon. Het was echt een te gekke vlucht en een hele aardige captain die ons van alles vertelde. Af en toe leek het net of je de bomen kon aanraken. Soms vlogen we iets hoger en opeens zag ik neushoornvogels beneden ons vliegen. Het Maliau Basin is o.a. beroemd om de watervallen en die waren echt prachtig. Ik ben zelf nooit meegeweest op Hans z’n expedities hierheen omdat ze heel zwaar zijn vanwege het steile terrein vol diepe dalen en scherpe bergkammen. Ik zou die mannen toch alleen maar ophouden want ik loop niet zo snel. Vanuit de lucht was het ook heel goed te zien dat het Maliau Basin een krater-vorm heeft en ik heb 3 rolletjes film (2 rollen foto’s en 1 rol dia’s) volgeschoten die heel goed gelukt zijn. Dit was voor mij ook echt één van de hoogtepunten van dit jaar.
Na de helicopter trip zijn we 14 dagen in Danum Valley, Oost Sabah, geweest. Dit is een van de mooiste natuur parken in Borneo. We hadden nu ook geluk want een vijgenboom stond vol vruchten. De vijg stond ook nog op een ideale pek, aan de oever van een flinke rivier, en we hadden heel goed zicht op de boom vanaf de andere oever. Iedere ochtend om 6 uur zater we daar samen met 2 mannen die ons hielpen met alle foto apparatuur. We hadden zelfs koffie en ontbijt mee en zo zaten we te wachten. We hebben 5 verschillende soorten Neushoornvogels gezien (in totaal zijn er 8 soorten in Borneo), orang-utan, en een dwerghertje dat letterlijk voor onze voeten langs holde want het werd achterna gezeten door een marter. We hebben dus z’n leven gered want de marter draaide zich om toen hij ons zag. Het tweede hoogtepunt van deze trip waren de olifanten. Deze bos-olifanten zijn heel schuw en moeilijk te zien en we waren echt heel blij toen we ze ineens zagen. In totaal zagen we er vier: een moeder met jong, een grote olifant met slagtanden en een half volwassen dier. We hebben op deze trip 80 dia rolletjes volgeschoten en het resultaat zien jullie vast wel weer in een volgend boek verschijnen.
Dit waren zo ongeveer de hoogtepunten van dit jaar en ik houd jullie volgend jaar ook weer op de hoogte. We vieren weer de feestdagen in Holland met de familie en wensen jullie ook een heel gezellig Kerstfeest en een heel goed en gezond 2004 toe.
Cynthia en Hans
No comments:
Post a Comment