Hier is dan eindelijk het verslag van onze trip
Hier in Kuching werden we gelukkig door een vriend met een landcruiser
naar het vliegveld gebracht want het was ontzettend veel wat we
meenamen nl 13 stuks bagage.
In Kota Kinabalu konden we het wel in een taxi proppen maar kon zelf
nauwelijks zien waar we naartoe reden zo vol was die taxi.De chauffeur
maakte gelukkig geen probleem van en zo kwamen we aan in het
hotel.Daar kennen ze Hans en stonden nu niet meer raar te kijken toen
de hal helemaal vol stond.
We zijn 2 dagen in de stad gebleven om even ons verblijf te
regelen,filmrolletjes 100 stuks op te halen die door Fuji gesponsord
is samen met het ontwikkelen ervan .
Na 2 dagen werden we vroeg op gehaald door een van de mannen van Sabah
parks(Jamily) die ook met Hans aan het boek meewerkt.Dit keer doet hij
het met 4 personen wo Tunku Adlin die een prins(Tunku= prins) is in en
ook heel erg bekend is overal in Sabah,hij regelt het sponsorgeld.De
andere man is ook van Sabah parks en hoofd ervan en een Datuk ook een
titel hier.Ze zijn gelukkig echt allemaal heel gewoon en niet zo
protocolgericht als hier in Sarawak daar kan je gewoon op ze afstappen
of bellen als je ze nodig hebt .Heel anders dan de co-auteur hier in
Sarawak die Hans soms echt als een loopjongen behandelt en de
publisher(CL Chan) niet eens aankijkt heel irritant is die vent.Nu
zijn jullie dus op de hoogte van alle medewerkers van het Sabah boek
en natuurlijk Chan die de belangrijkste man is want die moet het
product tenslotte afleveren en hij als een echte Sabahan wil het nog
mooier en beter dan het Sarawak boek dus we wachten af he maar dat
duurt nog wel even hoor (4jr)
In het Kinabalu park 2 uur rijden(ligt op 1500mt) vanaf Kota
Kinabalu(KK) kregen we 2 stafmedewerkers mee Betty en
Benidict.Benedict wist heel veel van vogels en kon zelfs de
wetenschappelijke naam noemen en dat voor een eenvoudige jongen klonk
heel grappig als je dat hoorde.We hebben daar verschillende trails
gelopen en ergens hadden japanners een boomhut gemaakt die dat voor
hun onderzoek hadden laten maken en toen hans hun toestemming kreeg
mocht hij er gebruik van maken.Hij wilde daar vogels fotograferen.Het
was niet zo gemakkelijk met al die spullen de boom in en had een
harnas voor de veiligheid om voor als hij in de hut zat want je zal er
maar afkukelen terwijl je een foto wil maken he.We hebben de spullen
ook omhoog gehezen met een touw.Handig was het om nu de telefoon te
hebben want ik ging toen even met Betty naar het dorp Kundasan en toen
we weer terug waren kon ik hem bellen om te vragen waar hij de lunch
wou hebben in de boom of bij een shelter.Ondertussen zag ik wel een
hele mooie eekhoorn die iets groens in z’n bekje had kennelijk was het
bezig een nest te bouwen.
In onze accomodatie daar hadden we ook een muis in de kamer die
behoorlijk veel lawaai maakte maar gelukkig kregen we het de kamer uit
maar op het dak zaten ze ook en je hoorde ze steeds rennen.Oja alle
accomodatie kregen we gratis van eenvoudig tot een zeer luxe chalet
met 2 slaapkamers.
Na een week zijn we met de klim begonnen op 1866mt.Wat ook grappig was
is dat we net bij de poort stonden samen met de 4 mannen die meegingen
en de 2 vrouwelijke porters die ons eten en kleding meenamen naar de
1e hut op2702mtr er ineens een bekende die we nog uit Miri kenden voor
onze neus stond met zijn 2 zoontjes (9-!2 jr) die ook de top wilden
beklimmen.
Kleine wereld he want zij waren alweer terug naar Holland en hier op
vakantie.Alleen de oudste heeft de top gehaald en de 2e wil het doen
als hij 20 is vertelde hij mij.
De klim viel behoorlijk tegen want het is echt alleen klimmen en
behoorlijk steil geen vlakke stukken waar je even bijkomt ,gelukkig
maakte Hans regelmatig foto’s dan kan je tenminste uitrusten.We
herkenden trouwens ook de plek waar we 22jr geleden hadden gekampeerd
maar toen droeg ik ook 15 kilo en nu niets.
We kwamen ook een Amerikaan ouder dan wij tegen en die was onder
indruk dat ik uit Curacao kwam en daar liep en moest perse een foto
maken want had nog nooit iemand uit Curacao ontmoet.Je word ineens ook
nog een bezienswaardigheid en zit niet eens in een kooi zoals de apen.
Ondertussen was het behoorlijk gaan regenen wat tegenviel maar ook
weer iets unieks te voorschijn liet komen dat is een reuze bloedzuiger
en die zich niet aan mensen vastzuigd maar wormen en slakken eet .Het
zag er onsmakelijk uit roze van kleur en ongeveer 30 cm lang.Het is
nog een onbekend dier en nauwelijks beschreven omdat het zo moeilijk
te zien is en ook nog geen wetenschappelijke naam heeft.Verder ook nog
een hele grote lange regenworm gezien ook iets van 50cm lang.Hans
heeft foto’s gemaakt.
De hut Layang Layang(2702mt) behoord tot Sabahparks maar heeft
electriciteit en water dus kon je er een warme douche nemen.
Na 2 dagen kwamen de dames weer de spullen ophalen en naar de hut op
3272 mtr brengen.We hadden alweer regen en het 2e gedeelte was echt
zwaar doordat je steeds op rotsblokken moest lopen en de treden
ontzettend hoog waren maar het was wel heel mooi bos met veel
orchideen en vleesetende planten nl Nephentis.Het begon ook steeds
kouder te worden door de regen maar wat ons ook tegenviel was dat het
er zo druk was.Heel veel locals en buitenlanders die de tocht maken.In
‘78 zag je nauwelijks mensen maar toen was de weg ook nog niet
geasfalteerd en duurde het de hele dag om in het park te komen en nu 2
uurtjes.Denk nu echt niet dat ik er nog een 3e keer heen wil mij te
druk.
In Laban Rata de plek waar men s’nachts naar de top loopt(2.30uur
opstaan en 3 uurtjes lopen naar de top) en hier dus overnacht gaven ze
ons een kamer in de onverwarmde hut op 3314 mtr en het was toch koud 9
C en zelfs de douche had alleen ijskoud water dus hebben we eerst
water gekookt want zo kan je niet baden ,ik wel maar mocht niet van
Hans .Ik kan echt niet zo in m’n bed duiken zoals al die lui hoor.Hans
kreeg die nacht last van de hoogte en was niet lekker.De volgende dag
was het ook nog smerig bij de toiletten en ijskoud dat ik echt bij
mezelf dacht dat als ik 5 dagen zo moet zitten ik terug ga naar Layang
layang waar je tenminste een warme douche kon nemen en het toilet
prive.Gelukkig kon Hans met de manager regelen dat we 2 bedden in de
verwarmde hut kregen.Ik kreeg daarna ook last van de hoogte en kon
niets eten 3 dagen lang.
De dag dat Hans naar de top ging had hij prachtig weer en is om 7 uur
vertrokken en pas om 6uur terug gekomen dus nu maar hopen dat alle
foto’s goed gelukt zijn.
Daarna in een klap naar beneden gegaan en ook dat was zwaar en je
voelde je knieen wel .Het ergste is de laatste 1000mtr, je denkt dat
je er bijna bent en dan komt er weer een hoek met treden Onderweg ook
nog een fietsgroep uit Brunei tegengekomen die met stukken fiets naar
boven liepen om het daar op de top in elkaar te zetten en dan weer
naar beneden .Raar gezicht om iemand met een wiel om z’n nek tegen te
komen en wat de lol daarvan is snap ik ook niet.En dit doen ze alleen
om een foto op de top te maken want fietsen is verboden omdat het
levensgevaarlijk is.De hele tocht naar tot naar de top is trouwens 8
km omhoog en ik ben tot 6 km gegaan.
Nu zaten we in de villa en die had een lekkere douche maar de trap
naar beneden viel niet mee als je spierpijn hebt.We kwamen ook hele
aardige locals tegen die Hans z’n boek wilde hebben en we zijn zelfs
uitgenodigd bij ze in KL.Die man kwamen we onderweg tegen en was 65
geworden op de dag dat hij de top gehaald had.Kwam nog een oudere man
van in de 70 tegen dus we waren niet eens de oudsten.
Na het park zijn we naar een ander resort (ligt op 2000mt)gegaan ook
tegen de voet van de berg aan waar men chalets heeft maar ook
dormitory’s dat zijn algemene slaapplaatsen waar we absoluut niet van
houden maar ja het is gratis We hadden ineens 12 bedden maar gelukkig
hoefden we niet te delen met anderen en er was niemand de 1e 2 dagen
want hier bleven we 4 dagen.Nu hadden we ook 8 douches handig hoor als
je met z’n 2een bent.Hier had je de grootste Nephentis ter wereld waar
men zelfs een kleine rat in gevonden had.Nu niets te zien aan ratten
jammer he .Ook hele mooie orchideen.Wat ook behoorlijk tegenviel is
dat de slaapplaats op een zeer steile heuvel stond en valt dan
behoorlijk tegen als je spierpijn hebt maar dat was gelukkig na 3
dagen over.De plek zelf is heel saai en nauwelijks mensen gezien.De
staf verveelde zich ook behoorlijk.
Toen we weer opgehaald werden om terug te gaan naar Kkinabalu zijn we
gestopt om asperges te kopen in Kundasan en soms hebben ze er ook
aardbeien.
Het hotel waar we altijd in gaan zijn ze heel aardig en de
housekeeping dame deed metten m’n groenten in haar grote koelkast.Het
hotel is ook klein met 30 kamers ligt ook midden in de stad waar we
moesten zijn ,en lijkt echt nog op de tijd van Raffles begin vorige
eeuw en heeft ook de beste keuken van KK.
We kregen ook een uitnodiging voor de volgende dag van Jamily om naar
zijn boeklaunch (Rafflessia Boek)te komen.Daar ontmoetten we weer
allerlei belangrijke mensen oa minister van Tourism .De Chief minister
van Sabah deed de ceremonie en wij zaten gezellig naast Chan .Die kent
echt iedereen en zo werden we aan allerlei mensen voorgesteld en ik
had echt geen sjieke jurk aan maar gewoon een spijkerbloes en Hans z’n
jungleschoenen Ma had vast wat van gezegd maar we hadden er niet
opgerekend hoor en het was echt wel netjes wat ik aanhad.Ook de tv was
er en misschien waren we ook nog te zien bij het nieuws .
Toen we naar het vliegveld gingen werden we met het busje van het
hotel gratis gebracht Leuk he want ook ons ontbijt was gratis en Hans
krijgt ook een heel speciaal tarief.
Hier werden we ook weer opgehaald door een vriend weer met een
landcruiser en nu hadden we zelfs meer bagage wo 15 kilo aan boeken
die Hans gekregen heeft van Chan.Hans heeft 110 rolletjes film
opgeschoten.
Dit was het zo’n beetje wat we gedaan hebben en hoop dat jullie het
leuk vinden.
Groetjes,
Cynthia en Hans
No comments:
Post a Comment