Reis naar Suriname en Curacao 16 Juli- 16Augustus 2004

Eindelijk was het zover en gingen we na jaren weer eens richting Suriname. Voor mij was het iets minder lang want was in ’80 nog in suriname geweest en ’88 op Curacao maar voor Heidi was het echt allemaal nieuw want ze was na haar 7^e nooit meer teruggegaan en is nu 43 met een dochter Tessa van 9 die het heel spannend vond om eindelijk te zien waar haar moeder's tantes, ooms en oma vandaan kwamen. We gingen toen m'n vader nog leefde regelmatig met vakantie naar Suriname om dat m'n moeder graag haar familie weer wilde zien. M'n vader vloog regelmatig op Suriname en die zag ze regelmatig en bracht ook vaak lekkers mee van onze oma's voor ons.

Het inpakken was en is altijd een verschrikking want 20 kilo is niets als je ziet wat voor mooie kleding en vooral schoenen wil meenemen en nu snap ik waarom men altijd dozen met kleding vooruit stuurt want je zit al heel gauw op 20 kilo met evt mazzel 25 en handbagage van 10 kilo.

Gelukkig lukte het toch wel om een keus te maken want behalve kleding wil je ook lekkers voor de familie meenemen en men heeft nog steeds geen lichte kaas uitgevonden.

We moesten 3 uur van te voren op Schiphol zijn en is wel nodig want het was echt een volle bak en eindelijk na het inchecken kregen we onze boardingpasses, en daar gingen we eindelijk door de douane.

Even langs de cosmetica en parfums etc en op weg naar het vliegtuig die op tijd vertrok nl om 12.40.

We zaten gezellig naast elkaar, Tessa keek aandachtig na alle demonstraties van zwemvest, riem en zuurstofmasker, ook waar de nooduitgang was dus wist ik zeker, nu kan niets fout gaan want zij zal ons wel vertellen wat we moeten doen in geval van nood.

Negen uur in een vliegtuig zitten is natuurlijk best lang maar met kaarten, puzzelen, filmpjes kijken en eten ging de tijd heel snel en waren we tegen 16.30 Surinaamse tijd op Zanderij.

Hier gaat het nog heel ouderwets want is nog geen slurf en toen we de trap afkwamen overviel de drukkende hitte ons want het was echt even stikken.

Al die Surinamers weten hoe het daar gaat dus die spurten letterlijk snel richting douane en wij er achteraan en maar wachten tot we aan de beurt waren.

We dachten net als velen slim te zijn en stonden in verschillende rijen en waren bijna gelijktijdig aan de buurt maar de douane die ik voor me had vond het niet goed en stuurde Heidi terug in die andere rij, toch even laten merken wie de baas is. Ik moest echt m’n lachen inhouden maar nadat we eindelijk onze bagage bijelkaar gezocht hadden en richting uitgang liepen zag ik Dirk (die is nu ook al 43) en konden we gaan.

De rit naar Paramaribo duurt een uur en we keken onze ogen uit. Het is nog niet echt veranderd en moesten lachen om sommige uithangborden zoals “Kroes ijs blijkt dus Crush ice te zijn en heeft zelfs de krant gehaald want kennelijk vroegen meer mensen zich af wat dat weer was.

Eindelijk waren we in de Beterwonenstraat en tante Truus stond al ons op te wachten. Na zoveel jaren zagen zij en ik elkaar weer terug en ze is nog steeds die leuke gezellige tante. Ook haar huis is niet veranderd en de stoel waar oom Jack altijd in zat had ze zelfs nog.

We gingen  vroeg slapen want waren best moe van de lange reis en het tijdsverschil van 6 uur vroeger merk je ook wel. Tessa was al heel vroeg wakker en liep meteen naar mijn kamer en kwam gezellig bij mij in bed liggen kletsen en giebelen.

De douche was heel koud  en ging ik haar de koude douche dans leren dus was echt lachen.

We hadden meteen die zaterdag een verjaardag bij Gerda en Richard want hun dochter werd 11 jaar en hier begint het feest om 2 uur s’middags met meteen pom,pastei als maaltijd en daarna volop lekker eten en heerlijke gemberbier. Tessa keek haar ogen uit en ze voelde zich meteen thuis.

Maandag weer een verjaardag nu bij Jetty (allemaal van familie van oom Jack) en weer lekker eten en drinken.

Tessa vond het grappig dat je hier je avondeten s’middags at en men daarna ging rusten.

Roy en Edda kwamen ons ook halen om s’avonds een ritje te maken over de beroemde Bosje brug die behoorlijk lang is dacht 1 ½ km. Ook de vroegere slagerij van Oom Wim gezien en is nu een bromfietsen winkel en Roy z’n oude huis in de Saramacca straat.

Dirk kwam onsde dag erop s’middags halen en na z’n vergadering in de dierentuin gingen we even kijken naar het huis waar oma Lobato (Swalmbergstraat2) gewoond had en is nu echt een krot geworden en toch wonen er mensen in. Ook naar de Dr Nassylaan 125 die om de hoek was en ja hoor het oude huis van Helga waar Oma Becky woonde stond er ook nog en daar hebben we vaak als kind gelogeerd, Iwan is zelfs nog van de trap gevallen als baby. Het kookraam bestond nog en wie weet zelfs nog de kreek waar Waldie in gevallen was toen hij stokken erin gooide. Men leegde toen ook nog hun nachtemmers is dus de poepjes dreven er toen ook in en hij stonk behoorlijk toen hij eraan kwam en meteen in een desinfecterend bad moest. Ook daar wonen er mensen en die dame vond het grappig dat m’n oma daar gewoond had.

Een andere avond gingen we met hun naar Torarica en nu bleek het tamarinde tijd te zijn en wou gelijk proeven en in de boom klimmen(grapje hoor)Edda moest er vreselijk om lachen.

Viel ons echt op dat er heel veel casino’s waren en best triest voor een arm land als Suriname.

Overdag reed tante Truus ons rond en moest ook weer lachen om een ander bord bij een discotheek waarop stond “Gekleed naar binnen” ik vroeg meteen van hoe gaan ze dan normaal naar binnen . Ook de oude huizen zijn echt zo leuk om naar te kijken en prachtige bouwstijlen dat het echt jammer is dat Suriname helaas geen geld heeft om dit allemaal op te knappen want dan zou het een van de mooiste steden zijn van de wereld.

Ondertussen gingen we ook overal informeren naar leuke tripjes want het begon echt te kriebelen om meer te zien dan alleen de stad en lekker eten.

Heidi kende nog enkele mensen w.o Kenneth Oostburg die nu in Suriname directeur is van STV.

Hij kwam ons halen om wat te drinken, daar ontmoette ik Ellen ook iemand die Heidi kent en nu een boek over Brunswijk schrijft.

Het was meestal op de woensdagavond dat we uit gingen en waren gezellige discussies. Bothi een bekende kunstenaar kwam ook vaal gezellig bijzitten kletsen. Hij was verbaasd dat ik hem echt niet kende en nog nooit van hem gehoord had maar was wel heel aardig.

Weer werden we uitgenodigd door Roy en Edda voor een feestje in 'Het Park' dat een besloten club is en vroeger aan de Waterkant stond maar door de coup in '80 moest verdwijnen en is nu iets voorbij Torarica.Voordat we daar waren zagen we dat een gedeelte van de stad donker was en er een stuk of 6 politie op de fiets de donkere steeg inreden. Edda gelijk van moet je zien ze gaan zomaar die donkere straat in dat Roy haar vroeg van sinds wanneer is politie bang in het donker dat is toch hun werk. Bleek dat de stroomstoring ook bij Het Park was,wat nu zou het feest door kunnen gaan want er was nl ook een band ingehuurd.

Ik had m’n zaklantaarn bij me en gingen de jarige feliciteren maar die had toch niet eens door wie we waren want hij was behoorlijk dronken en ik heb ook geen idee wie hij was alleen dat hij 60 geworden is. Eten kan je ook in het donker dus dat was geen probleem.

Gelukkig na een uur weer licht  en konden we dansen op hele goeie muziek van Bigi poku tot Soul en Evergreens.

Liepen heel wat mensen daar rond en botsten ook letterlijk tegen Bosje die ook op het feest was met al z’n bodyguards. Hij bood Heidi nog een lift aan.

Hoorde van Roy dat Joyce Majong ook op het feest was en haar had ik in ’75 ontmoet toen ze 3 huizen verder bij Roy in de straat woonden en we heel veel gingen stappen en was heel leuk haar weer terug tezien.

De 1^e week vloog letterlijk voorbij en Dirk kwam ons zaterdag halen om richting Welgelegen te gaan, hij dacht Welgelegen in Paramaribo dat een paar straten van hem verwijderd is maar wij wilden naar Plantage Welgelegen,Marienburg en Alkmaar,op zoek naar de rootst van mama. Daar kwamen we tenslotte ook voor om eens te zien waar onze ouders en voorouders vandaan kwamen.We kenden al die verhalen natuurlijk van ma die ze altijd aan tafel verteld maar wilden nu met eigen ogen zien waar het nou was.

Dirk moest zelfs de weg vragen want ondanks dat hij in Paramaribo woont wat aan de overkant is van de Suriname rivier was hij hier nooit geweest.

Marienburg was heel triest om te zien hoe dat nu letterlijk vervallen is en tot in de jaren 70 nog een goeddraaiende suikerfabriek geweest was maar door oa de corruptie het helemaal nu alleen oud roest is wat je ziet. Heel triest want nu zijn er zelfs geen suikerriet plantages meer en moet er nu suiker worden ingevoerd wat vroeger niet eens nodig was.

Het kindertehuis in Alkmaar hebben we ook weer gevonden en in gedachten zag ik ma als klein meisje heel verdrietig ergens in een hoekje zitten want ze was 7 toen ze daar zat omdat Oma Becky ziek was. Ze snapte het nog niet helemaal en de verhalen van zuster Aafke kan ik me nog wel herinneren en ze praat er nog steeds over als ze weer over haar kindertijd heeft.Nu zag het er heel netjes uit van buiten en nadat ma de foto’s had gezien zag ze dat er nog was bijgebouwd is na al die jaren en de kerk een nieuwe kerk is.

We waren best even ontroerd door al die plekken te zien waar toch het begin was van onze roots. De tour die we daarna met Cardy tours maakten was ook weer back to the roots omdat we nu weer via Groningen reden en daar is ze geboren. De mensen in het gemeentehuis waren heel vriendelijk en omdat we ineens nodig naar het toilet moesten mochten we de dames ook allemaal gebruik maken want wij kunnen niet zo gauw achter de bosjes als je in een stad bent. Dames hebben het toch altijd lastiger wat dat betrefd.

De tour was heel goed verzorgd en Dion was onze gids omdat Robin waar we van gehoord hadden via Edda niet kon. Dion was ook een hele aardige man en hij runt het samen met z’n vrouw die weer alles had klaargemaakt aan eten en drinken en heerlijke chutney erbij.

Tijd om honger te krijgen hadden we absoluut niet. Het begon met een heerlijk ontbijt met broodje pom, koffie en stroop.

Tussendoor een snack of cake en lunch was ook heerlijke kip, groenten en rijst. Dit krijg je toch niet ergens anders ter wereld dan alleen in Suriname.

Het blijft een gastvrij volk. We reden via  republiek terug en Tessa had het prima naar haar zin want kon lekker zwemmen. Grappig dat ma hier vroeger ook op schoolreisje was geweest alleen kon zij helaas niet zwemmen terwijl haar kleindochter een waterrat is.

De dag erop gingen we weer met Cardy tours maar nu was het gecombineerd met Acces tours maakten we de Jodensavanne tour. Nu gingen we eerst met de bus naar de aanlegsteiger waar de boot op ons wachtte. Dit was weer heerlijk en relaxt. 1^e Stop was Groot Chattillon wat een leprozen stichting was en tot 197? In gebruik was. Nu was het een ruine en dan zie je meteen hoe snel het bos het toch weer overwoekerd. Tessa vond het prachtig want voor het eerst kwam ze in een soort oerwoud wat zij natuurlijk nog nooit had gezien. Het was alleen jammer dat we weer meteen met de boot verder gingen terwijl het best leuk geweest zou zijn om even naar het dorpje te gaan wat 10 min lopen was.

2^e Stop was JodenSavanne, ook weer onderhouden door mensen uit een dichtsbijzijn dorpje. Het zag er indrukwekkend uit en hier kon je echt het standsverschil voelen. De rijke mensen van aanzien hadden een prachtig graf terwijl de arme mensen ergens op een eenvoudig plekje zonder mooi grafsteen begraven lagen. Je had ook een geneeskrachtige bron met heel helder drinkwater en iedereen ging z’n waterfles vullen.

Op de boot kregen we ook weer prima eten maar het was toch net iets minder als met Cardy tours want de gids was toch een heleboel vergeten zei ze.later, ze kwam met een smoes dat de baka bana op de grond gevallen was.Gelukkig niet zo dat we nou echt honger hadden want het was ook prima verzorgd.

Het was echt heerlijk relaxen op de boot en we meerden af bij Overbridge waar ze een plek hebben gemaakt als recreatiegebied. Zelfs een mooi wit strand was er aangelegd en een stuk van de rivier afgebakend zodat je niet meegesleurd kon worden door de stroming.Het leuke in Suriname is dat je overal hangmatten ziet die je kan huren of zelf meebrengen en je kan het overal bevestigen. Tessa genoot er natuurlijk weer van en ineens begon het keihard te regenen en bij mij kwam ineens weer het kind zijn naar boven en ik ging rennend achter de kinderen aan tikkertje spelen.

Na 4 u kwam de bus maar doordat het zo hard geregend had was de weg behoorlijk slecht geworden en we gingen hobbelend terug richting Billiton.De gids was bij Overbridge nergens te vinden en kregen we dus ook geen drinken en snacks meer. Ineens bedacht ze dat in de bus( terwijl ze het verhaal van de bakabana vertelde wat we niet geloofden) en wou ze terwijl we aan het hotsen hen klotsen waren drinken geven. Ik heb het maar meteen uit haar hoofd gepraat en zei dat ze  beter kon wachten tot we weer op de normale weg waren.

De chaufeur ging toen we weer op de normale weg waren z’n ruiten schoonmaken en dat was precies bij de Clarense Seedorf stadion. En natuurlijk moesten we weer nodig plassen en kwamen we Johan Seedorf zijn vader tegen die heel erg vriendelijk was en mochten we allemaal naar de wc.

Terugweg naar Paramaribo was een grote file en oa de Zwartenhoven brugstraat was helemaal ondergelopen.

Kenneth kwam ons op vrijdagavond halen want een vriendin van hem zong ergens in een restaurant. Later gingen we naar ( naast Kersten ?) en was die dame er weer samen met een nicht van Kenneth. Bleek ineens dat we elkaar kenden van de Marnixschool.  Ze heet Hilly Arduin en heb haar op een schoolfoto terug gevonden.

Bleek ineens dat Kenneth een heleboel van mijn schoolvriendinnetjes kende o.a Jetty Vrede die ik via schoolbank weer heb gevonden.

Onze 3^e tour alweer de volgende dag maar nu Plantages hebben we omgezet naar Galibi want Tessa was echt doodmoe en die wilde nu niet weer eens de 3^e dag vroeg opstaan en kon ze heerlijk uitslapen.

Ondertussen gingen we ook speuren naar de rest van onze roots en heb ik EBG opgebeld of ze een archief hadden en zo kwamen we bij het hoofdgebouw aan. Hier waren ze ontroerd dat ze de achterklein kinderen van Broeder Sriman zagen want bleek dat ze zelfs een lespakket hadden van hem. Op het archief ontmoeten we Sonja die in een aantal boeken oa in Ons Suriname een geschreven hoofdstuk vond waar hij ook zelf z’n verhaal vertelde. Bleek ook een boek te bestaan die we bij Kersten vonden.

Richard belde ineens op en die nam ons mee om te overnachten in Moengo want hij moest daar zijn voor z’n werk. Ze hebben daar huisjes en lijkt een beetje op een Shellkamp.We vertrokken pas om 11 u uit de stad met een heleboel eten die tante Truus gemaakt had, w.o. pom die lieve schat, Gerda had kaas en maizena koekjes meegestuurd want wist dat we er dol op waren en inderdaad we bleven ervan eten zo lekker waren ze.

De rit naar Moengo was vol potholes en we maakten eerst nog een stop in een Javaans dorp waar je heerlijke saoto of andere lekkere gerechten kon krijgen. Daar hebben we onze kaarten gepost en het grappige was dat ze geen postzegels had maar het aan de post zou geven die het verder verzorgde. Ik vroeg als grap of die man niet met ons geld vandoor zou gaan en zij heel verbaasd en garandeerde dat het echt goedkwam. Inderdaad alle kaarten zijn aangekomen. In Indonesië bijv hoefde dat niet te verwachten en moest je erop staan dat ze het afstempelde want anders weekten ze de postzegel eraf om het weer te verkopen. Dit was toen in de jaren '70 toen we als rugzak reizigers een jaar door ZO Azië trokken

Richard vertelde veel over de gevolgen tijdens de oorlog en er zijn nog heel veel mensen getraumatiseerd erdoor. Het was behoorlijk heftig geweest en op sommige plekken liggen ook nog mijnen.

Ironisch is dat beiden toch nog gewoon in Suriname zijn. Ronny Brunswijk heeft een soort fort om z’n huis in Moengo.Bouterse hetzelfe in Paramaribo.

Na de Binnenlandse oorlog is de weg zo slecht geworden en men heeft geen geld om het te repareren ook weer een gevolg van corruptie. Triest is dat want het is toch echt een doorgaande route naar het noorden.

Nadat we de bagage in Moengo(3 u) hadden gedropt gingen we eindelijk het echte oerwoud in en heel veel is nog primair bos. Hij ging richting lange tabbetje want moest daar wat regelen. Het was weer hobbelen tot grote ellende van Heidi en heb haar maar voor laten zitten want ze had last van haar rug. Kennelijk ben ik nogal gehard door al die reizen die Hans en ik hebben gemaakt op dit soort wegen.

Het  plaatstje was niet veel bijzonders maar het grappige is wel weer dat omdat er daar goud gevonden word ook alles in goud ipv geld verkocht word. We kochten ieder een klompje goud voor 30 SRD.

Die man nodigde ons uit om daat te komen logeren maar dat zou ik nooit doen.

Moet er niet aan denken daar alleen te zitten tussen al die goudzoekers en prostituees.

Tegen 6 u vertrokken we weer en het werd al heel gauw donker. Tessa vond het heel grappig dat we daar midden op de weg in het donker gingen plassen. De sterrenhemel was ongelovelijk mooi.

Kwamen tegen 10 u weer aan in Moengo en tot onze verbazing hadden ze zelfs met eten op ons gewacht. Daarna gingen we douchen en slapen in de aircon kamer. S’Ochtends na het ontbijt gingen we naar Albina. Richard probeerde ons nog via legale weg naar Saint Laurent (Frans Guyana)te laten gaan maar vlgs de politie was het ok in Suriname maar kon niet garanderen dat de andere kant ook ok was. We hebben het maar niet gedaan en zijn bij een strand op hem gaan wachten.Daarna weer terug naar de stad en kwamen tegen 9 u weer thuis

De volgende dag gingen we weer in alle vroegte naar Galibi via weer een co touragent Acces. Weer dezelfde weg naar Albina, deze gids was een indiaan en wel aardig. Kregen weinig onderweg te eten en drinken dus dat viel ook weer tegen. Helaas vierde Suriname dit jaar voor het eerst de dag der Inheemden en merkte dat de gids daarom niet zo’n zin had in deze tour en het onverwachts kreeg toegewezen. Tessa had het ook weer naar haar zin met die andere toeristen die ook in deze tour zaten.

Bij Albina gekomen gingen we met hem naar een plek waar er zoals vroeger bij Kwakoe (Bijlmer) gevoetbald werd en eten. Hier zijn we ook maar wat gaan eten tot hij eindelijk weg wou naar Galibi ongeveer een uurtje met de korjaal.

De accommodatie was prima en kregen hier onze lunch. Hangmatten werden opgehangen en net toen we heerlijk lagen te luieren gingen we onze tour doen naar het dorp. Best een groot Indianen dorp en hadden er een bakker en winkel.

Na het avond eten vertrokken we tegen 8u met de korjaal naar de franse kant want daar kwamen de Leatherback turtles. Aan de surinaamse kant was het seizoen net voorbij. Het was heel grappig dat je nu wel” illegaal “over kon steken, nergen patrouille en voeren heel zachtjes onder een prachtige sterrenhemel naar het strand. Ik hield Tessa’s hand heel stevig vast bij het uitstappen want je ziet niets in het donker en moet er niet aan denken dat ze ineens meegesleurd kon worden door de golven. Ik kon ook aanvoelen dat ze het heel spannend vond en zo gingen we allemaal naar het strand en zagen al heel gauw de 1^e die z’n eieren aan het leggen was. Tessa vond het eerst best eng maar toen ze zag dat het niet gevaarlijk was ging ze zo dicht bij zitten dat ze letterlijk de eieren kon zien uitvloepen. De gids vertelde ondertussen heel veel en ze vond het geweldig. Een van haar vragen was of de baby ook haar moeder terug zou kunnen vinden in zee.

Helemaal geweldig voor haar was  het toen ze ineens een baby schildpad naar ze mocht brengen en haar Tessa noemde. Ergens in de oceaan als ze het allemaal heeft overleefd zwemt er nu een kleine Tessa rond.

Wat me opviel was dat er veel Nederlandse Surinamers op Frans grondgebied rondliepen en nergens controle was, dit is dus toch niet veranderd en doordat het geld in het franse laatje brengt het “toegestaan” is.

De tocht terug was weer prachtig en het was heel indrukwekkend te varen in de stilte van de rivier en sterrenhemel. Ineens zei Tessa zo tegen ons dat ze de 3 sterren zag die Opa Waldo, Ralph en Waldie waren en dat vond ik echt zo ontroerend dat je bijna ging huilen want Waldie was net een maand overleden en is nog heel moeilijk dat te accepteren.

De volgende dag  na tienen vertrokken we weer maar ik werd een beetje boos omdat we na het ontbijt niets meer kregen en drinken gaan halen want iedereen had dorst. Was echt een slechte gids en touroperator.

We gingen weer “illegaal” naar Saint Laurent waar we eerst naar de gevangenis gingen die bekend geworden is door de film Pappillon die zich hier heeft afgespeeld.

Daarna naar de markt zonder gids maar iedereen's humeur begon te zakken want we kregen niets te eten en drinken en het was al na twaalven en ineens werd ik zo boos dat ik het meteen tegen de gids gezegd heb dat ik het geen manier vond om zo met mensen om te gaan .

De kok voelde het aan en zei dat we gauw gingen eten maar toen hij over Albina had werd ik nog bozer en zei dat we nu gauw wilden gaan eten en niet weer een uur later. Iedereen was er mee eens maar niemand durfde dat kennelijk te zeggen en men was blij dat ik dat dus deed.

Bleek ook nergens een toilet te zijn dus ik was laaiend tot ik ineens een leegstaand huis met tuin zag en de dames zei dat we daar gingen plassen. Tessa vond het wel lachen en we waren tenminste opgelucht dat we dat tenminste kwijt waren.

Bij de yetty was een mooi plekje en gingen toen eten en alles was echt op zo’n trek had iedereen dat zelfs de straathonden niets aan ons hadden.

Daarna werden wij drieën op de bus terug naar de stad gezet en waren weer bij Tante Truus..

De dag erop met bijna de hele familie naar Cola kreek gegaan en hadden heel veel eten en lekkers ook weer door tante Truus gemaakt, die is echt zo’n zorgzame lieve tante. We maakten nog een stop bij de Sriman Sing School die naar onze overgrootvader genoemd is. Je kan wel zien dat het een arm land is want Tessa schrok er ook echt van en wilde meteen haar knuffels erheen sturen.

Cola kreek is nog steeds gezellig en ziet er heel verzorgd uit nu Stinasu het in handen heeft. Tessa had in Rachel een dochter van de zus van Edda een vriendinnetje gevonden en waren steeds gezellig samen aan het kwebbelen en zwemmen. Ze wil nu ook graag in Suriname wonen.

Ook met Kenneth nog een dagje naar Ford Amsterdam gegaan en is ook heel treurig te zien hoe het vervallen is en er geen geld voor renovatie is. Triest om zo historische erfgoeden te zien verdwijnen. Ma kende het ook van vroeger als schoolreisje. Je ging toen en nu trouwens ook met een bootje over. Onze bootman was alleen een stuk chagerijn.

De laatste dag hebben we nog gauw de kopieën opgehaald die Sonja had gemaakt en wat boodschappen gedaan.

Helaas was onze reis naar Suriname voorbij en het was echt heel verdrietig om vooral afscheid van haar te nemen en voelde me zo down van binnen toen we op het vliegveld zaten op weg naar Curacao en dat om 5u in de ochtend. Personeel was er niet eens maar wel de passagiers. Ook weer echt typisch Suriname. Hoefden maar Euro 50 te betalen aan overvracht maar mocht m’n flesje Marienburg rum bijna 80% alcohol niet meenemen. Zei toen tegen die man dat ik alleen het flesje wou dus goot hij netjes de fles leeg en spoelde het zelfs ook nog om en kreeg het terug. Bleek dat je het wel in je koffer mocht doen maar niet in je handbagage. Weten we dat ook weer voor de volgende keer.

De reis naar Curacao duurde maar 3 uur en voel altijd een soort weemoed naar vroeger als ik daar sta. Hier veranderde in 1967 toch ineens ons leven toen we naar Holland vertrokken. Het blijft toch je geboortegrond.

Natuurlijk stond die Roy van Alablanca er niet maar toen ik belde bleek dat hij in de buurt was.

Hij reed via de Gosieweg en Brievengat, Damacor, Caracasbaaiweg naar het Appartementenblock. Het ligt in Salina in een buurtje. Ik herkende wel weer een heleboel plekken maar ben 2x eerder teruggegaan met Hans.

Toch heeft het eiland iets waar je nooit het gevoel hebt dat je thuis bent en dat is wel in Suriname. Het blijft een kil eiland, misschien zijn we te lang weg om ons daar weer thuis te voelen.Later hoorde ik van Marjorie Lobato die we een avondje hebben bezocht dat het echt toch wel klopte. Het eiland heeft niet meer de gezelligheid en warmte van toen we daar nog woonden. Is veel harder geworden.

We zijn meteen de dag erop gaan zwemmen en heb Tessa leren snorkelen. Ze vond het echt geweldig en zei later tegen oma dat ze zeker honderdduizend visjes had gezien.

Je kreeg haar bijna het water niet uit zo lekker vond ze het. Ik vond het ook heerlijk weer eens te zwemmen en snorkelen in zee.

Wat ons wel opviel van dit prive strand 'Baja Beach' dat het echt een wit strand was wat mensen bertrof. Haast geen Antillianen, zelfs het personeel was bijna allemaal blank.

De dag daarop door het centrum gelopen en het blijft een mooie stad maar toch ontbreekt er iets wat het gezellig maakt. Denk dat we te lang weg zijn maar viel me ook op dat men meer spaans dan nederlands sprak en er veel Venezuelanen zijn in de winkels en weinig Antillianen.

Zondag hadden we een auto die ons rond bracht alleen weer een Venezualaanse  die weinig engels sprak.

De 1^e stop was de Mortiersweg. Daar raakte we aan de praat met de huidige bewoners die bleken de broer van Siegfried te zijn. Ik zag z’n moeder en Cynthia z’n zus en moest ze toen helaas het trieste nieuws over Waldie vertellen waarop ze heel erg verdrietig werd en huilde.

Hij vertelde dat z’n oma 102 jaar geworden is en Juni’s ook een buurmeisje haar oma 100. Misschien hadden we daar blijven wonen om zo oud te worden.

Later kwam Siegfried ook erbij en heel leuk om hem weer na jaren te zien. We mochten ook in het huis kijken, niet echt veranderd en zelfs de tegels die ma altijd zo ijverig boende was er nog. Alleen waren de ramen veranderd en in de tuin een rotzooitje en niet meer de mooie tuin van toen.

Rondgereden door Amerikanenkamp en gestopt bij de Marnixschool. Wat haatte ik toch die school en heb er geen fijne herinneringen aan.

Toen naar papa’s graf op de Roodeweg. Was wel even zoeken waar het was maar toen we het gevonden hadden toch heel emotioneel.Het is ook triest te zien hoe verwaarloosd het daar allemaal is geworden in vergelijking met toen we daar waren. Het was toen een hele mooie begraafplaats. Heel verdrietig vond ik het om het zo terug te vinden. In gedachten vertelde ik aan pa dat helaas nu weer een zoon waar hij zo trots op was toen hij geboren was ons heeft verlaten. Hopelijk zijn ze nu met z’n drieën bij elkaar en waken ze over ons.

Het allermooiste ontroerendste gebaar was toen Tessa daar heel lief een bloemetje op zijn graf legde. Dat zijn kleindochter die hij helaas nooit heeft mogen zien en meemaken dit deed,was echt heel mooi te zien. De foto die ik maakte ontroerd ma nog steeds als ze ernaar kijkt.

Daarna nog richting Westpunt gegaan, Boca tabla stop, geluncht bij Jaanchi en gezwommen in Knipbaai die gelukkig nog een baai is voor iedereen.

s’Ochtends voor we weer naar het vliegveld gingen onze laatste boodschappen gedaan en vond de comcomber(Antilliaanse groenten) die ik nog van vroeger ken en wat gekocht wat ma heel leuk vond.

Onze reis was weer voorbij en thuisgekomen weinig tijd gehad om bij te komen want nu gingen we alles voorbereiden voor ma’s 75^ste verjaardag.

Hans kwam nl de volgende dag aan uit Maleisie en Ivy uit Amerika.